شعر فارسی آیات غمزه

خدا کند برسد صبح و غرق نور شود

سیده تکتم حسینی — Mon, 23 Mar 2026 19:53:00 GMT

دوباره ترس برم داشته است، می ترسم، غبار پنجره‌ی خانه‌ها قطور شود
از اینکه جنگ ببندد تمام درها را، از اینکه روزنه‌ی انتظار کور شود

از اینکه بمب بیافتد به خواب ایوان‌ها، خطر خراب شود بر سر خیابان‌ها
چنان گلوله بریزند بر سر جان‌ها، که راه دیدنمان راه بی عبور شود

از اینکه موشک و خمپاره پشت در برسد، به سمت ما ملک‌الموت بی‌خبر برسد
از اینکه مرگ به من از تو زودتر برسد، از اینکه فرصت دیدارمون به گور شود

چقدر می‌دوم اما نمی‌رسم تا تو، چقدر دوری و تنها و بی‌کسم با تو
کدام دل‌نگران‌تر شده است؟ من یا تو؟ چقدر خانه‌ی ما از تو بی‌حضور شود

چقدر شب شده این کوچه‌باغ، روشن نیست،به جز عبور منور چراغ روشن نیست
چقدر سرد و نمور است اجاق روشن نیست، خدا کند برسد صبح و غرق نور شود

تویی که هستی و دورم من از رسیدن تو، شجاع نیستم اندازه‌ی ندیدن تو
خدا کند برود جنگ و این همه دوری، همیشه تا به ابد از من و تو دور شود..

امسال دهکده نفسش بویِ مرگ داشت

مرتضی امیری اسفندقه — Tue, 16 Dec 2025 05:20:00 GMT

نام من عشق است،آیا می شناسیدم؟
حسین منزوی

فرشی به زیرِ پایِ تو از سبزه زار بود
من بودم و تو بودی و فصلِ بهار بود

افتاده بود ماه، در آغوش جویبار
خیره، نگاه ما به دلِ جویبار بود

زلفت نمی گذاشت ببینم تو را درست
من تازه کار بودم و او کهنه کار بود

از من هزار پرسشِ پوشیده داشتی
انگار شب نبود که روزِ شمار بود

با هم گره زدیم به نرمی دو سبزه را
دل در درون سینه ی ما بی قرار بود

دستانِ ما به گرمیِ هم احتیاج داشت
چشمان ما به سُکرِ تماشا دچار بود

دل هایِ سر به راهِ من و تو در آن بهار
مانند باد کولی و بی بند و بار بود

با من کنار آمده بود آن شب آسمان
آن شب مرا بهشتِ خدا در کنار بود
::
زیرِ درختِ توتِ کهنسالِ دهکده
یک بوسه چیدم از دهنت؛ آبدار بود

رقصِ نسیم و هلهله ی جوی و بوسه، گل
جشنی به زیرِ توتِ کهن برقرار بود

یک قلبِ تیر خورده بر این تک درختِ پیر
از روز هایِ غربتِ من یادگار بود

بی کار یک نفس ننشستیم تا سحر
فصلِ بهار، فصلِ سفر، فصلِ کاربود

::
گفتی به غیرِ تو به کسی دل نبسته ام
گفتی ولی دروغ! دلت شرمسار بود

نورِ زُلالِ ماه و چراغِ نگاهِ تو
غیر از دروغِ تو همه چیز آشکار بود
::
رنگ از رخِ شکفته ی شب داشت می پرید
خورشید، نیمه رخ به سرِ کوهسار بود

خورشید، کنجکاو سَرَک می کشید و باز
وقت وداع و گریه ی بی اختیار بود

خورشید آمد و شبِ ما را سیاه کرد
خورشید آمد و دل ما در غبار بود
::
از دوردست، شیهه ی اسبی شنیده شد
ما را کدام حادثه در انتظار بود؟!

اسبی که آمد و به جدایی کشاندمان
اسبی که رفت و برد مرا! بی سوار بود!
::
امسال دهکده نفسش بویِ مرگ داشت
امسال مثلِ لاله دلم داغدار بود

امسال دارِ قالیِ ما بی شکوفه ماند
نعشِ هزار خاطره بر رویِ دار بود

یا گل نداده بود نهالِ گلی به باغ
یا چشم هایِ خیسِ من امسال تار بود

امسال آن درختِ تنومندِ توتِ پیر
باری نداد و داد اگر، مرگبار بود
::
ای دخترِ دهاتیِ شاداب و سربه زیر
امسال بی تو دهکده بی آبشار بود

شالِ سپید و صورتی و سبز و آبی ات
آویخته به سینه ی خشکِ کَوار بود

بی تو کدام چشمه؟ چه سبزه؟ کدام گل؟
کارِ دلِ یتیم من امسال زار بود
::
جای تو بود خالی و دستِ غریب من
بی روح و سرد، بر سرِ سنگِ مزار بود

یک‌ طرف آب و یک‌طرف آتش

صادق رحمانی — Sat, 05 Jul 2025 07:22:00 GMT

‎مرگ در اتفاق می‌افتد
‎ماه من در محاق می‌افتد

‎حیف، لبخند شاخه‌‌ها آخر
‎در کنار اجاق می‌افتد

‎شده‌ام محو آن دو چشم‌ سیاه
‎جفت‌هایی که تاق می‌افتد

‎وای از آن لحظه‌ای که خلخالش
‎روی سیمینه‌ساق می‌افتد

‎ماه شیراز می‌رود به خجند
‎فتنه‌ای در عراق می‌افتد

یک‌ طرف آب و یک‌طرف آتش
بین مردم نفاق می‌افتد

‎زندگی دور می‌زند آنگاه
‎روی فرش اتاق می‌افتد

این روزها تا آسمان راه زیادی نیست

راضیه مظفری — Wed, 18 Jun 2025 13:01:00 GMT

ای دل! برای هر طلوعی آسمان‌تر باش!
پروازها در پیش داری! بیکران‌تر باش!

این روزها تا آسمان راه زیادی نیست
وقت سحر برخیز! شب‌ها نردبان‌تر باش

دلتنگ اگر بودی، کلام الله را بشنو
قرآن بخوان! با صوت بلبل همزبان‌تر باش!

اندوه‌هایت را تماشا کن ولی بگذر...
از آینه عبرت بگیر اما جوان‌تر باش

آدم بمان و از هوای نفس دوری کن
از سیب جاویدان نچین و جاودان‌تر باش!

بر مرزهایت جای پای دشمنان مانده
ای روح من! بر سرزمینت حکمران‌تر باش!

محبوب من! از شهر بوی جنگ می‌آید
این روزها با بغض‌هایم مهربان‌تر باش

هیچ کس هم پی نخواهد برد عاشق بوده ام...

انسیه سادات هاشمی — Tue, 26 Mar 2024 09:02:00 GMT

ﻋﺎﺷﻘﻢ ﺷﺪ! ﻣﯽﺭﻭﺩ ﺗﺎ ﭘﺎﯼ ﺟﺎﻥ؟ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ
ﻧﻪ! ﺍﺯ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ

ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ، ﺁﯾﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﺞ ﮐﻨﺪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ؟ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ

ﯾﺎ ﺍﮔﺮ ﺷﯿﺮﯾﻦﺗﺮﯼ ﺑﺮ ﺳﻔﺮﻩﻣﺎﻥ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺷﻮﺩ
ﺑﺮ ﻣﯿﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﭘﺲ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ؟ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ

ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺯﻭﺩﯼ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﻮﺩ
ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﻣﺴﯿﺮ ﻋﺸﻘﻤﺎﻥ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ

ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺭﻓﺖ ﺍﺯ ﻏﺮﻭﺭ ﻣﻦ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﭼﯿﺰﮐﯽ
ﺗﺎ ﺑﮕﻮﯾﻢ : ﻣﻦ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ

ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻫﻢ ﭘﯽ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮﺩﻩﺍﻡ
ﭼﯿﺰﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺑﯽﻧﺸﺎﻥ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ

ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺴﯽ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﯽ ﺑﺨﻮﺍﻥ ! ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ

دلشوره ی ما بود، دل آرام جهان شد

حامد عسگری — Tue, 26 Mar 2024 07:09:00 GMT

رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد
دلشوره ی ما بود، دل آرام جهان شد

در اوّل آسایشمان سقف فرو ریخت
هنگام ثمر دادن مان بود خزان شد

زخمی به گل کهنه ی ما کاشت خداوند
اینجا که رسیدیم همان زخم دهان شد

آنگاه همان زخم، همان کوره ی کوچک،
شد قلّه ی یک آه، مسیر فوران شد

با ما که نمک گیر غزل بود چنین کرد
با خلق ندانیم چه ها کرد و چنان شد

ما حسرت دلتنگی و تنهایی عشقیم
یعقوب پسر دید، زلیخا که جوان شد

جان را به تمنّای لبش بردم و نگرفت
گفتم بستان بوسه بده، گفت گران شد

یک عمر به سودای لبش سوختم و آه
روزی که لب آورد ببوسم رمضان شد

یک حافظ کهنه، دو سه تا عطر، گل سر
رفت و همه ی دلخوشی ام یک چمدان شد

با هر که نوشتیم چه ها کرد به ما گفت
مصداق همان وای به حال دگران شد

از من به آن سکوت پر از های و هو سلام

عبدالحسین انصاری — Wed, 31 Jan 2024 12:08:00 GMT

از من به آن سکوتِ پر از های و هو سلام

ای ماه پشت پنجره‌ روبه رو! سلام

من را به‌جا می‌آوری ای خواب دوردست؟

شیرین‌ترین بهانه‌ من، آرزو! سلام

خرماپزانِ سرخ لبت را تکان بده

با لهجه‌ جنوبی گرمت بگو سلام

یک عمر گفته‌اند به تو با زبان شعر

عطار، مولوی، اخوان، شاملو: سلام

وقتی تویی مخاطب این شعر، بی‌گمان

باید دوباره گیر کند در گلو سلام

تو رفتی و اذان هر روز با من از تو می‌گوید

انسیه سادات هاشمی — Fri, 08 Dec 2023 09:42:00 GMT

دقیقاً ساعتی پیش از غروب روز آخر بود
هوا ابری و تو بارانی و چشمان من تر بود

به جای دست من در دست‌های تو تفنگی سرد
به جای دست تو در دست من سرمای آذر بود

به هم دستان خود را از خجالت می‌فشردم سخت
برای گفتن حرفی که از جرأت فراتر بود

برای گفتن «دلتنگ خواهم شد» که می‌دانم
اگر می‌گفتمش از سوز آن قلب تو پرپر بود

نگفتم، سر به زیر انداختم آن روزها آخر
جدایی‌ها در اوج عاشقی رزقی مقدر بود

صلاحت بود چشمانت به چشمی دل نبندد آه
نگاهم چکمه‌هایت را به جای چشمت از بر بود

دلم می‌خواست از چشمت بخوانم حرف‌هایت را
تو هم آیا نگاهت مثل من دریای احمر بود؟

لبت را می‌شنیدم وقتِ شوخی‌های بغض آلود
که بر آن خنده‌های مصحلت‌آمیز و مضطر بود

به خنده گفت بادمجان بم آفت ندارد که
ولی حرفِ دلِ آشوب تو یک چیز دیگر بود

خطر کردم سرم را اندکی بالاتر آوردم
ترازِ تشنگی در چشم‌های ما برابر بود

نگاهم کردی و بستی به یک لحظه به رگبارم
دلم یک زخمیِ تنها و چشمانت دو لشکر بود

تو آخر آنقدر جذاب بودی، قد و بالایت
نمی‌دانی در آن پیراهن جبهه چه دلبر بود

دلم لرزید لبخندی به لب‌هایم نشست و بعد
وداعت خنده‌ام را بر لبانم کشت خنجر بود

اذان گفتند گفتی راهی والفجر خواهی شد
اذان بود و از آن رو رمزمان الله اکبر بود

تو رفتی و اذان هر روز با من از تو می‌گوید
خبر یک بار و ترکش‌های خونبارش مکرر بود

گفتی میان آتش عشقم چه می‌کنی؟

رباب کلامی فرد — Fri, 07 Apr 2023 00:17:00 GMT

با جانِ شمع هوهوی طوفان چه می‌کند؟
با تخته‌پاره سیل خروشان چه می‌کند؟

از حال من سراغ گرفتی، بیا ببین
با خاک مرده باد غزلخوان چه می‌کند؟

گفتی میان آتش عشقم چه می‌کنی؟
گفتم خلیل بین گلستان چه می‌کند؟

شوق وصال کشته مرا، بیم هجر هم
جایی که خیر این نرسد، آن چه می‌کند؟

من قطره قطره اشک شدم بعد رفتنت
با تو صدای چک چک باران چه می‌کند؟

در خواب دیدمت به مزار من آمدی
در حیرتم که در تن من جان چه می‌کند

این روزهای آخر اسفند بهتر است

احسان کاوه — Thu, 09 Mar 2023 14:14:00 GMT

حالات خنده ات همه تلخند بهتر است
چون چای تلخ بی شکر و قند بهتر است

شیرین تر است اخم تو از خنده های خلق
از لطف خلق، قهر خداوند بهتر است..

چون راست گفته چشم تو مردم گسسته اند
با چشم مست، ابروی پیوند بهتر است

پیوسته در نگاه تو یک آن دیگر است
تکرار نامکرر این قند بهتر است

در چهره ی تو صورت شادی گرفته غم
این گونه با کرشمه و لبخند بهتر است

عشاق داغ دیده و معشوق جنگجوی
این عده جنگ و صلح بخوانند بهتر است

تحویل سال، لحظه ی پایان سعی هاست
این روزهای آخر اسفند بهتر است..

پژمرده‌ام که بوسه بباری بر این کویر

مبین اردستانی — Wed, 18 Jan 2023 22:42:00 GMT

باران مرا به یادِ تو آیا می‌آوَرَد؟
باران‌ تو را به یادِ من اما می‌آورد

باران چه میهمان عزیزی‌ست، با خودش
انبوه خاطرات به دنیا می‌آورد

هر روز پشت پنجره، لطفِ خیال تو
دستی به مهربانی بالا می‌آورد

باران؛ سکوتِ منجمدِ سال‌های سال
خود را به پیشِ چشمِ تماشا می‌آورد

عشق است، عشق، عشق که هر موجِ رفته را
با پای خود دوباره به دریا می‌آورد

تا دل بَرَد دوباره‌تر و عاشقانه‌تر
امروز می‌بَرَد دل و فردا می‌آورد

پژمرده‌ام که بوسه بباری بر این کویر
باران چقدر حال مرا جا می‌آورد!

از رفتنِ تو دو روز نگذشته هنوز

مبین اردستانی — Wed, 18 Jan 2023 22:40:00 GMT

غم آینه‌دارِ حسّ و حالش شده‌ است
دیدارِ تو رویای محالش شده است

از رفتنِ تو دو روز نگذشته هنوز
دلتنگیِ من هزار سالش شده است

مهربانی...

شعر و کودکی — Thu, 10 Nov 2022 11:19:00 GMT

مهربانی یک دست است که یک سینی شربت دارد

ملیسا رحمانی/ 8 ساله

حس می‌کنم دنیا بهشت کوچکی دارد

سعیده کرمانی — Tue, 01 Nov 2022 01:44:00 GMT

نه جای دارد در غزل‌ها پیچش مویم
نه کافری شد بنده‌ی محراب ابرویم

معمولی‌ام آن‌قدر که پشت سرم هرگز
شهری نیفتد از نفس با عطر گیسویم

گاهی نماز صبح را با چرت می خوانم
گاهی کنار میز چرخم ذکر می‌گویم

گاهی دو دوتا چارتای انتهای ماه
وامی سبک می‌گیرد از دست النگویم

گاهی غزل در گوش بند رخت می‌خوانم
گاهی میان تشت دست از شعر میشویم

از کودکانم سادگی را یاد می‌گیرم
هر شب که می‌خوابند روی هر دو زانویم

این قصر نقلی آسمانی بی‌کران دارد
من هم کنار همسرم یک شاه‌بانویم

حس می‌کنم دنیا بهشت کوچکی دارد
نوزاد خود را صبح‌دم وقتی که می‌بویم

آرتین! گلم! از امشب تو مرد خانه هستی

میلاد عرفان پور — Sat, 29 Oct 2022 18:55:00 GMT

«نامه‌ای از بهشت»
برای آرتین
در جمعه‌ٔ تلخی که به خانه بازگشت...

آرتین! خوش‌آمدی! ما چشم‌انتظار بودیم
بهتر شده‌ست دستت؟ ما بی‌قرار بودیم

یادت میاید آرتین؟ در آن حرم درآن شب
مثل ستاره‌های دنباله‌دار بودیم

آن شب قطاری از نور سوی بهشت می‌رفت
ما را تو خوب دیدی، در آن قطار بودیم

آرتین! بگو به خواهر، در جشن ازدواجش
پای قرار هستیم، پای قرار بودیم

آرشام، در بهشت است اما هنوز باتو
همبازی‌است و همراه، ما ماندگار بودیم

ما را خدا صدا کرد رفتیم سمت دریا
ما رود رود رفتیم ما آبشار بودیم

بر روی تخت وقتی از ما سؤال کردند
دیدیم بغض کردی، ما آن‌ کنار بودیم

آرتین! ببین برایت باران شده‌ست ایران
ما نیز گریه‌های بی‌اختیار بودیم

آرتین! گلم! از امشب تو مرد خانه هستی
محکم بمان عزیزم! ما استوار بودیم

آرتین! برای ایران، سردار دیگری باش
ما عاشقانه یک‌عمر با این دیار بودیم

بهتر شده‌ست دستت؟ بهتر شده ست حالت؟
آرتین خوش‌آمدی، ماچشم انتظار بودیم

نیل باید بیاورد پسری، بار دیگر برای آسیه ها

فاطمه هاوشکی — Wed, 31 Aug 2022 15:22:00 GMT

تو نیایی چه فرق خواهد کرد، زندگی با تمام زاویه ها؟
قبر من با تمام دلتنگی، مرگ من با تمام حاشیه ها؟

تو نیایی چه انتظار از دل، جز رمیدن از عالم و آدم؟
تو نیایی چه انتظار از چشم، جز نشستن به راه بادیه ها؟

ابر تشنه برای باریدن! لب خشکم ترک ترک شده است
دست در دست بادها رفتی در مسیر کدام ناحیه ها؟

شهربابک کجای نقشه توست؟ گوشه جاده ترانزیتی*
که فقط از غمش عبور کنی، بی نشستن کنار مرثیه ها؟

مثل بانوی مصر درگیر رازهای سیاه فرعونم
نیل باید بیاورد پسری، بار دیگر برای آسیه ها

مثل جان کندن است این ایام، بی تو سر از هنر درآوردن
شعر خواندن برای آدم ها، شعر گفتن برای قافیه ها

-------------------------------

* جاده ترانزیتی: جاده ترانزیتی تهران-بندرعباس که از کنار شهربابک عبور می کند

باید بگذارند نمازی بگزاری

فاطمه هاوشکی — Wed, 31 Aug 2022 15:18:00 GMT

دلتنگ تر از گل وسط بوته خاری
دلخون شده تر از لب هر باغ اناری

دیوانه تر از حضرت مشتاق علیشاه
برلب، خط قرآنی و در دست سه تاری

دلدار که گفتا به توام دل نگران است
انگار نه انگار که یاری، که قراری ...

آشفتگی ام بیشتر از این دو سه بیت است
سخت است بخواهی بنشینی بشماری

سخت است بگویند فقط دی، فقط اسفند
شاید تو بخواهی وسط تیر بباری

شاید تو بخواهی ولی این چشم و دل و دست
باید بگذارند نمازی بگزاری

این درد محال است که آرام بگیرد
از دست نگاری گره افتاده به کاری

جان کندن تدریجی از این بدتر نیست

جلیل واقع طلب — Thu, 20 Jan 2022 18:24:00 GMT

در این سفر آشنا که لازم داری
گاهی جایی دعا که لازم داری
گیرم که به درد هیچ کاری نخورم
اما سپر بلا که لازم داری

بگذار هزینه ی تو جانم باشد
عشق تو تمام دومانم باشد
دل تحفه که نیست هستی ام پیش کِشَت
چیزی گفتم که در توانم باشد

عشق تو بلاست جان نمی فهمد که
غم پوست و استخوان نمی فهمد که
جان کندن تدریجی از این بدتر نیست
این دل این دل زبان نمی فهمد که

پاییز می رسد که مرا مبتلا کند

علیرضا بدیع — Tue, 21 Sep 2021 05:26:00 GMT

پاییز می رسد که مرا مبتلا کند
با رنگ های تازه مرا آشنا کند

پاییز می رسد که همانند سال پیش
خود را دوباره در دل قالیچه، جا کند

او می رسد که از پس نه ماه انتظار
راز درخت باغچه را بر ملا کند

او قول داده است که امسال از سفر
اندوه های تازه بیارد ـ خدا کند ـ

او می رسد که باز هم عاشق کند مرا
او قول داده است به قولش وفا کند

پاییز عاشق است و راهی نمانده است
جز این که روز و شب بنشیند دعا کند ـ

شاید اثر کند و خداوند فصل ها
یک فصل را به خاطر او جا به جا کند

تقویم خواست از تو بگیرد بهار را
تقدیر خواست راه شما را جدا کند

خش خش... صدای پای خزان است، یک نفر
در را به روی حضرت پاییز وا کند

تشکیل خانواده

سمیه تورجی — Mon, 12 Jul 2021 19:22:00 GMT

یک شب به هم گره خورد
قلب دو تا پرنده
از لانه های آنها
آمد صدای خنده

این غنچه های کوچک
مانند گل شکفتند
قول و قرارشان را
با جیک و جیک گفتند

روی درخت سبزی
یک لانه هم خریدند
دیوارهای چوبی
اطراف آن کشیدند

امروز هم گرفتند
یک جشن خوب و ساده
بالای شاخه دادند
تشکیل خانواده.

بهشت باغ بزرگی ست: باغ آغوشت

نغمه مستشارنظامی — Tue, 02 Feb 2021 09:32:00 GMT

چقدر بوی تو خوب است، بوی آغوشت
همیشه زحمت من بوده است بر دوشت

چنان زلال و لطیفی که مطمئن هستم
دو بال بوده به جای دو دست بر دوشت

ولی به خاطر من بال را کنار زدی
که با دو دست بگیری مرا در آغوشت

که با دو دست برایم دو بال بگذاری
به جای روشنی بال های خاموشت

که آسمان خودت آسمان من باشد
که از بهشت بخوانم دوباره در گوشت

آهای روسری ات آفتاب تابستان
شکوفه تاج سر تو، بنفشه تن پوشت

بهشت جای قشنگی ست جای دوری نیست
بهشت باغ بزرگی ست: باغ آغوشت

بهشت اول و آخر، گمان نکن حتی

بهشت هم بروم می کنم فراموشت!

وا می شود هر روز شب بویی به دستت

محمد مهدی خانمحمدی — Tue, 02 Feb 2021 06:53:00 GMT

وا می شود هر روز شب بویی به دستت
وقتی نوازش می شود مویی به دستت

از کودکی موسیقی ات را گوش دادم
وقتی تکان می خورد نأنویی به دستت

بگذار مادر ظرف ها را من بشویم
شاید زبانم لال، چاقویی به دستت...

از زرق و برق زندگی آسان گذشتی
حتی نمی بینم النگویی به دستت

گلهای قالی جان بگیرد تا بگیری
دستی به زانویی و جارویی به دستت

تا شانه هایش را نوازش کردی آرام
ترمیم شد بال پرستویی به دستت

آری سخن به شیوه ی چشم تو خوش ترست

هوشنگ ابتهاج — Tue, 02 Feb 2021 06:53:00 GMT

دل می ستاند از من و جان می دهد به من
آرام جان و کام جهان می دهد به من

دیدار تو طلیعه ی صبح سعادت است
تا کی ز مهر طالع آن می دهد به من

دلداده ی غریبم و گمنام این دیار
زان یار دلنشین که نشان می دهد به من

جانا مراد بخت و جوانی وصال توست
کو جاودانه بخت جوان می دهد به من

می آمدم که حال دل زار گویمت
اما مگر سرشک امان می دهد به من

چشمت به شرم و ناز ببندد لب نیاز
شوقت اگر هزار زبان می دهد به من

آری سخن به شیوه ی چشم تو خوش ترست
مستی ببین که سحر بیان می دهد به من

افسرده بود سایه دلم بی هوای عشق
این بوی زلف کیست که جان می دهد به من

من به هر قیمت شده باران برایت می خرم

احمد حسین پور علوی — Mon, 01 Feb 2021 15:43:00 GMT

با وجود قحط سالی نان برایت می خرم

نان اگر شد قیمت جان، جان برایت می خرم

آبروی ابرها را با نگاهم می برم

من به هر قیمت شده باران برایت می خرم

دست و بالم خالی است اما به مشهد می روم

تاج پر الماسی از سلطان برایت می خرم

در بساط من به جز این جان ناقابل که نیست

هر چه می خواهی بگو، ارزان برایت می خرم

کم به فکر این گلیم کهنه و پوسیده باش

قالی ابریشم کاشان برایت می خرم

باد سردی می وزد حتماً لباسی گرم و نرم

مهر اگر ممکن نشد آبان برایت می خرم

جانمازت را حسن برده به جبهه، بی خیال

از حرم یا از دم شیخان برایت می خرم

سور و سات روضه ات را جور خواهم کرد باز

استکان و سینی و قندان برایت می خرم

از گلویت نان خوش پایین نرفته سالهاست

پیرزن بیدار شو دندان برایت می خرم

پیرمردی توی قبرستان نگاهم می کند

سوره ی یاسین و الرحمن برایت می خرم...

چراغ خانه اگر چهره اش گشاده نبود

زهرا شعبانی — Sun, 31 Jan 2021 02:59:00 GMT

چه بود حاصل دنیا، اگر اراده نبود؟
اگر امید رسیدن میان جاده نبود؟

من و تو وارث بال پرنده ای هستیم
که جز در اوج فلک، هرگز ایستاده نبود

تمام عمر به دستش دخیل می بستیم
اگرچه طبق سندها امامزاده نبود

پدر که نان شبش را به عشق ما اندوخت
ولی دریغ که هنگام استفاده، نبود

بدون او شب اندوه را چه می کردیم؟
چراغ خانه اگر چهره اش گشاده نبود

چراغ خانه زنی بود بی گمان که خدا
میان سینه ی او جز صفا نهاده نبود!!

به ما اگر گرِهِ سخت زندگی وا شد
مگر به برکت این سفره های ساده نبود

زمانه سخت زمین زد سواره هایی را
که در معیّت شان لشکری پیاده نبود

من و تو عالِمِ عشقیم و بی گمان ما را
معلمی به جز آغوش خانواده نبود

این خانه بعد رفتن تو سنگر من است

عالیه مهرابی — Tue, 08 Dec 2020 21:00:00 GMT

روی اجاق، قوری شبنم گذاشتم
دمنوش خاطرات تو را دم گذاشتم

شد آخرین لباس تنت، دستمال اشک
این روضه را برای محرّم گذاشتم

گفتی که صبر پیشه کن ای باغ مریمم
هر روز ختم سوره ی مریم گذاشتم

هر بار روی خون تو قیمت گذاشتند
غم های تازه ای به روی غم گذاشتم

هرگز تکان شانه ی دل را کسی ندید
من داغ لرزه را به دل بم گذاشتم

تو در رکاب حضرت زینب قدم زدی
من بر رکاب صبر تو، خاتم گذاشتم

حالا من و یتیمی گل های باغ تو
قابی که روی چادر بختم گذاشتم

این خانه بعد رفتن تو سنگر من است
این گونه پا به خطّ مقدّم گذاشتم

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است دنیا برای از تو سرودن مرا کم است

محمدعلی بهمنی — Fri, 27 Nov 2020 15:02:00 GMT

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است
دنیا برای از تو سرودن مرا کم است!

اکسیر من! نه این که مرا شعر تازه نیست
من از تو می نویسم و این کیمیا کم است

سرشارم از خیال، ولی این کفاف نیست
در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است

تا این غزل شبیه غزل های من شود
چیزی شبیه عطر حضور شما کم است

گاهی تو را کنارِ خود احساس می کنم
اما چقدر دل خوشی خواب ها کم است

خونِ هر آن غزل که نگفتم به پای توست
آیا هنوز آمدنت را بها کم است!

جهان زندان رفتن‌هاست؛ ماندن در مرامش نیست

رضا یزدانی — Sun, 15 Nov 2020 19:57:00 GMT

من از او برنمی‌گردم؛ بگو تقدیر برگردد!
کسی که زود رفت، ای کاش -حتی دیر- برگردد

چگونه می‌توان برگشت از خود؟ او خودِ "من" بود
اگرچه لحظه‌ی رفتن به فکر برنگشتن بود

اگرچه لحظه‌ی رفتن مردد بود؛ اما رفت
نمی‌آمد به او تنها بماند؛ زود اما رفت

نمی‌آمد به او با من بماند؛ با منِ تنها
به راه افتاد اشکم لحظه‌ی غمگین رفتن‌ها

مرا زندانی خود کرد و رفته رفته جانم شد
جهانم شد چقدر آسان، چقدرآسان جهانم شد

چه می‌دانستم این زندان پر تکرار، نامش چیست؟
جهان زندان رفتن‌هاست؛ ماندن در مرامش نیست

دعا کردم که برگردد، به من گفتند می‌آید
به نامش می‌رسم هر دم، زبانم بند می‌آید

شعر خداحافظی قیصر امین پور

قیصر امین پور — Thu, 29 Oct 2020 01:15:00 GMT

آواز عاشقانه ی ما در گلو شکست
حق با سکوت بود، صدا در گلو شکست

دیگر دلم هوای سرودن نمی کند
تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست

سربسته ماند بغض گره خورده در دلم
آن گریه های عقده گشا در گلو شکست

ای داد، کس به داغ دل باغ، دل نداد
ای وای، های های عزا در گلو شکست

آن روزها ی خوب که دیدیم، خواب بود
خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست

«بادا» مباد گشت و «مبادا»‌به باد رفت
«آیا» ز یاد رفت و «چرا» در گلو شکست

فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند
نفرین و آفرین و دعا در گلو شکست

تا آمدم که با تو خداحافظی کنم ...
بغضم امان نداد و خدا...در گلو شکست

تو رفته بودی و باران به شیشه می کوبید

بهروز جلیلوند — Fri, 24 Jan 2020 15:57:00 GMT

حیاط کوچکمان حوض داشت، ایوان داشت
"بهار بود و‌ تو بودی و عشق" جریان داشت

بهار بود و تو بودی و کوچه ای نمناک
چقدر چتر تو یادش بخیر، باران داشت

چقدر دست تو آن دست مهربان نجیب
برای پرسه ی شبهایمان خیابان داشت

اتاق من به تماشای جای خالی تو
برای طاقچه، آیینه داشت گلدان داشت

به شوق آمدنت بود و بغض رفتن تو
اگر که خنده ی من لحظه های گریان داشت

تو رفته بودی اما چراغ، روشن بود
اتاق کوچک قلبم هنوز مهمان داشت

تو رفته بودی و باران به شیشه می کوبید
چقدر عطر تو در جان خانه جریان داشت

من منتظر تا او مرا از من بگیرد

محمدحسین بهرامیان — Sat, 14 Dec 2019 07:04:00 GMT

اشک آمد امشب تا مرا از من بگیرد
آمد مرا یک شعله در شیون بگیرد

مثل گلاب از چشم خیس من چکیده ست
تا انتقام خنده را از من بگیرد

من دست و پا گم کرده ام، کو سربه داری؟
تا سرکشی های مرا گردن بگیرد

کو دیده ی یوسف شناسی تا تنش را
یک برگ گل از بوی پیراهن بگیرد؟

او زیر چتر ساده ی من خیس باران
من منتظر تا گریه باریدن بگیرد

گفتم: بگو... چیزی بگو... تا مثل آهو
رد صدایت بوی آویشن بگیرد

چرخی بزن تا روح ناآرام دریا
در هق هق چشم تو رقصیدن بگیرد

من گفتم و او گفت و برقی زد نگاهش
من منتظر تا شعله اش دامن بگیرد

او بی خیال بهت ماه و بغض باران
من منتظر تا او مرا از من بگیرد

بوسه ای بده برای نجات جهان

حمیدرضا شکارسری — Sat, 14 Dec 2019 06:15:00 GMT

چه اتفاق ها می تواند بیفتد
از وقتی که تو را می بوسم
تا وقتی که دوباره تو را می بوسم!
با فشار انگشتی
می تواند یک جنگ اتمی شروع شود
با حرکت یک گسل دیوانه
تهران می تواند با صدایی بم فرو ریزد
با یک ابر افسار پاره کرده
قاره ی آسیا می تواند به اقیانوس آسیا بدل شود
و با یک گردباد بنیادگرا
نسل انسان می تواند دوباره عروج کند
تا بهشتی که از ان افتاد...

می بینی؟
چه اتفاق هایی می تواند بیفتد
از وقتی که تو را می بوسم
تا وقتی که دوباره تو را می بوسم؟
شتاب کن!
بوسه ای بده برای نجات جهان
پیش از آن همه اتفاق...

دیرآمدنت عزیز، دیرآمدنت

رقیه ندیری — Tue, 26 Nov 2019 19:12:00 GMT

دیر آمدنت بهانه یادم داده
صدها غزل و ترانه یادم داده

دیرآمدنت عزیز، دیرآمدنت
بی تابی کودکانه یادم دادهَ

قبل از هیجان گل شدن، افتاده

رقیه ندیری — Tue, 26 Nov 2019 19:09:00 GMT

در حاشیه ی زرد چمن افتاده
قبل از هیجان گل شدن، افتاده

این غنچه ی سرخ، گرمی عشقی بود،
یا بوسه ی سردِ از دهن افتاده؟َ

بی گمان وقتی تو خوبی من هم اینجا خوبِ خوبم

ناصر حامدی — Tue, 26 Nov 2019 18:48:00 GMT

نامه ات را تازه خواندم آفتاب بی غروبم!
بی گمان وقتی تو خوبی من هم اینجا خوبِ خوبم

مهربانی کردی و گفتی که از حالم بگویم:
گاه دریای شمالم، گاه توفان جنوبم

گاه برگم، گاه بادم، گاه سنگم، گاه چوبم
گاه رودی پرخروشم، گاه سرگرم رسوبم

گاه چون آبادی دوری اسیر گردبادم
گاه مانند درختی در مسیر دارکوبم

کاش آب چشمه باشم از تنت تب را برانم
کاش باد تشنه باشم از دلت غم را بروبم

غصه خشک و تر ندارد، این سر و ان سر ندارد
شیشه ی رنج و غمت را کاش بر سنگی بکوبم

راه

سمانه عابدینی — Tue, 26 Nov 2019 18:25:00 GMT

ماهی ها را به آکواریوم می آورم
باغ را در گلدان می کارم
پرندگان را می گذارم در قفس
کوه ها و دشت ها را
به دیوار قاب می کنم
...
اما نه
نمی تواند
دنیا نمی تواند
آن قدر هم کوچک باشد
وقتی از هر راهی می روم
به خیابانی
که با تو قدم زده بودم
نمی رسد

هر روز حس و حال جدیدی ست بین ما

جویا معروفی — Tue, 26 Nov 2019 04:38:00 GMT

ما با همیم، باده از این خوشگوارتر؟
سروِ بلندِ عشق از این شاخه دارتر؟

تقویم ما کتیبه ی احوال عمر ماست
هر روز عید و فصل به فصلش بهارتر

هر روز حس و حال جدیدی ست بین ما
هر لحظه تو جوان تر و من بی قرارتر

در آستان عشق و غزل زنده می شویم
هر صبح سعدیانه تر و خواجه وارتر

ما با همیم و دلبر و دلداده ی همیم
پیوند عاشقانه از این پایدارتر؟

بادا که از عنایت عشق و خدای عشق
غم نیست باد و شادی ما بی شمارتر

دیگر ای فرصت آبی به چه می اندیشی؟

مجتبی صادقی — Wed, 20 Nov 2019 10:15:00 GMT

دو قدم پیش می آیم دو قدم بیش بیا
شاید این فاصله کمتر بشود پیش بیا

کلبه ی کوچک من تشنه ی مهمانی توست
آی دریا! به سراپرده ی درویش بیا

وهم در وهم به دنبال خودم می گردم
تا رهایم کنی از پرسه ی تشویش بیا

قیس در کعبه به دنبال یکی می گردد
تا رسانی مگر ای خوب به لیلی ش بیا

دیگر ای فرصت آبی به چه می اندیشی؟
آخر عشق قشنگ است، نیندیش بیا!

شنیده ام که مجازات عشق سنگین است

ناصر حامدی — Sun, 27 Oct 2019 18:52:00 GMT

هنوز گرچه صدایت غریب و غمگین است
بلند حرف بزن، گوش شهر سنگین است

بلند حرف بزن ماه بی قرینه، ولی
مراقب سخنت باش، شب خبرچین است

مراقب سخنت باش و کم بگو از عشق
شنیده ام که مجازات عشق سنگین است

به حال و روز بد پیش از این چه می نالی؟
چه ماجرا که به تقدیرمان پس از این است

مرا به خوب شدن وعده می دهی اما
شنیده ام همه ی وعده ها دروغین است

به قدر خوردن یک چای تلخ با من باش
که تلخ با تو عزیزم هنوز شیرین استَ

خدا قلم زد و شب را ادامه دار کشید

جویا معروفی — Sun, 27 Oct 2019 04:32:00 GMT

خدا قلم زد و شب را ادامه دار کشید
مرا مسافر شب های انتظار کشید

تو را شکفته و مغرور و سنگدل، اما
مرا شکسته و بی تاب و بی قرار کشید

تو را کنارِ سحرگاه شاد پیروزی
مرا حوالی اندوه بی شمار کشید

میان خنده و غم، جنگ شد، دریغا غم
به خنده چیره شد و دورِ من حصار کشید

غمی که بر سرم آمد از آشنایان است
همان غمی ست که هر لحظه شهریار کشید

«کجا رواست که از دست دوست هم بکشد
کسی که این همه از دست روزگار کشید»

_{بیت داخل گیومه از شهریار}

عشق تا بوده ست رسوایی به بار آورده است

ناصر حامدی — Sun, 20 Oct 2019 16:32:00 GMT

خسته از ناز توام غرق نیازم مدتی ست
گاه شادم گاه در سوز و گدازم مدتی ست

ازنفس افتاده و ناکوک بودم پیش از این
یاری ام کن، از صدا افتاده سازم مدتی ست

از خدا پنهان نمی ماند چه پنهان از شما
راه پیدا کرده شیطان در نمازم مدتی ست

عشق تا بوده ست رسوایی به بار آورده است
بر زبان خلق افتاده ست رازم مدتی ست

تو مسئول گل خود هستی، این را یک مسافر گفت

محمدسعید میرزایی — Mon, 05 Aug 2019 14:46:00 GMT

من آن روحم که دورافتاده از دنیای خود بودم
هزاران کهکشان آن سوتر از رؤیای خود بودم

و مثل سطر جاافتاده از شعری که غمگین بود
درون ذهن خود در جستجوی جای خود بودم

ورق می خوردم از تقویم برمی گشتم اما باز
خودم دیروز خود بودم خودم فردای خود بودم

به دنبال تو بودم خواب می دیدم جوان هستم
ولی ده سال در آیینه ناپیدای خود بودم

خودم را کشته بودم روی سطر آخر شعرم
ولی برگشته بودم فکر ردّ پای خود بودم

و یک شب خواب دیدم: رو به روی جوخه ی اعدام
به جرم قتل دسته جمعی گل های خود بودم

تو مسئول گل خود هستی، این را یک مسافر گفت
و من دلواپس سیاره ی تنهای خود بودم

و من سلطان یک سیاره ی تبعیدی ام آری
خودم مسئول رؤیای گل زیبای خود بودم

پرنده ها که از این پس تو را نمی بینند

عادل سالم — Mon, 05 Aug 2019 13:33:00 GMT

پرنده های درونم چقدر غمگینند
پرنده ها که از این پس تو را نمی بینند

نشسته اند که شاید دوباره برگردی
و از سخاوت دست تو دانه برچینند

چقدر، هر که بیاید گمان کنند تویی؟
سپید پر بزنند و سیاه بنشینند

بیا مقابل چشمان شاعرم بنشین
که خنده های تو زیباترین مضامینند
::
بهار و رحمت عام است و آسمان آبی ست
پرنده های من اما هنوز غمگینند

گفتم: «بِدَوم تا تو همه فاصله ها را»

محمدعلی بهمنی — Sat, 27 Jul 2019 11:55:00 GMT

گفتم: «بِدَوم تا تو همه فاصله ها را»
تا زودتر از واقعه گویم گِله ها را

چون آینه پیشِ تو نشستم که ببینی
در من اثرِ سخت ترین زلزله ها را

پُر نقش تر از فرشِ دلم بافته ای نیست
از بس که گره زد به گره حوصله ها را

ما تلخیِ نه گفتن مان را که چشیدیم
وقت است بنوشیم از این پس بله ها را

بگذار ببینیم بر این جغد نشسته
یک بارِ دگر پر زدن چلچله ها را

یک بار هم ای عشقِ من از عقل میندیش
بگذار که دل حل بکند مسئله ها را

دست به دستِ مدّعی شانه به شانه می روی

محمدرضا شفیعی کدکنی — Fri, 26 Jul 2019 10:30:00 GMT

دست به دستِ مدّعی شانه به شانه می روی
آه که با رقیبِ من جانبِ خانه می روی!

بی خبر از کنارِ من، ای نَفَسِ سپیده دم
گرم تر از شراره ی آهِ شبانه می روی

من به زبانِ اشکِ خود می دهمت سلام و تو
بر سرِ آتشِ دلم همچو زبانه می روی

در نگهِ نیازِ من موجِ امیدها تویی
وه که چه مست و بی خبر سوی کرانه می روی!

گردشِ جامِ چشم تو هیچ به کام ما نشد
تا به مرادِ مدّعی همچو زمانه می روی

حال که داستانِ من، بهرِ تو شد فسانه ای
باز بگو به خوابِ خوش با چه فسانه می روی؟

خبر به دورترین نقطه ی جهان برسد

نجمه زارع — Sun, 21 Jul 2019 04:04:00 GMT

خبر به دورترین نقطه ی جهان برسد
نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این؟ که پیش چشم خودت
کسی که سهم تو باشد، به دیگران برسد

چه می کنی؟ اگر او را که خواستی یک عمر
به راحتی کسی از راه ناگهان برسد...

رها کنی برود از دلت جدا باشد
به آنکه دوست ترش داشته، به آن برسد

رها کنی بروند و دو تا پرنده شوند
خبر به دورترین نقطه جهان برسد

گلایه ای نکنی، بغض خویش را بخوری
که هق هقِ تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که نه...! نفرین نمی کنم... نکند
به او -که عاشق او بوده ام- زیان برسد

خدا کند فقط این عشق از سرم برود
خدا کند که فقط زود آن زمان برسد

بن بست ها خوبند

حمیدرضا شکارسری — Thu, 18 Jul 2019 06:58:00 GMT

بن بست ها خوبند
وقتی که دیگر ناامید ناامید
بر آخرین دیوار
سرمی گذاری اشک می ریزی
وَ آن پلاک گم شده در کوچه ای دیگر در این شهر دراندردشت
آرام خوابیده ست بر دیوار

من شام بدخشانم و تو صبح نشابور

سیده تکتم حسینی — Mon, 15 Jul 2019 10:23:00 GMT

از چشم تو سرشار شدم ای غم پرشور
تا سرزده آمد به دلم خاطره ای دور

دو پولک براق، دو شب مخما غمگین
دو مست غزل ساز دو میخانه ی مستور

تو سیب.. تو گندم.. تو گناهی اگر ای عشق
من دست پر از خواهشم ای جذبه ی مغرور

تو ماه به رقص آمده در آینه ی حوض
من چشم به شور آمده با گریه ی ماهور

بگذار که سرمست خیالات تو باشم
با یاد لب توست که شیرین شده انگور

تقدیر چنین است به مقصد نرسیدن
من شام بدخشانم و تو صبح نشابور

بخند که صدای زن همیشه بغض و گریه نیست

سیده تکتم حسینی — Mon, 15 Jul 2019 10:19:00 GMT

سلام رنج کهنه ام سلام داغ روشنم
من از جهان بی ستاره با تو حرف می زنم

چقدر پشت شیشه ماه چهره ات کدر شده
طلوع کن چراغ تار و بی فروغ میهنم

بخوان که بشکنم حصار سرد این سکوت را
در این قفس به خاطر غم تو واژه می تنم

کسی که درد می کشد شبیه من فقط تویی
کسی که مثل تو همیشه رنج می برد منم

چه فرق می کند مگر هزاره یا که ازبکم
بلوچ یا که ترکمن... که من شبیه تو زنم

بخند که صدای زن همیشه بغض و گریه نیست
بخند از دلیل شعر ساده و مطنطنم

دوباره بعد زمستان بهار می آید

سیده تکتم حسینی — Mon, 15 Jul 2019 10:09:00 GMT

نه بی تو بر دل زارم قرار می آید
نه غصه با دل تنگم کنار می آید

برای آنکه بسوزد به هر بهانه دلم
چقدر خاطره هایت به کار می آید

چقدر قصه ی خیس از تو در نگاهم ماند
چقدر گریه به چشمان تار می آید

نهال کوچک من! خسته ای بخواب آرام!
دوباره شاخه ی خشکت به بار می آید

دوباره شاخه ی خشکت شکوفه خواهد داد
دوباره بعد زمستان بهار می آید

اگر چشم تو را پیدا نمی کردم چه می کردم ..

سیده تکتم حسینی — Mon, 15 Jul 2019 10:03:00 GMT

تمام حاصلم را در بساط شهر گستـردم
خریداری ندارد بین این بـی دردها دردم

زنی از نسل اشرافی ترین غم های تاریخم
که در خاموشی افسانه هایم زندگی کردم

اگر آواره ام ، گم کرده ام ایل و تبارم را...
که در سردرگمی هایم به دنبال تو می گردم

خیابان خواب چشمان تو در این شهر خاموشم
اگر چشم تو را پیدا نمی کردم چه می کردم ..

نسیمی از شمال شرق از بلخم تماشا کن
که رقصی مولوی تر از غزل های تو آوردم ...

زندگی را آرزو کن، آرزو را زندگی ...

سیده تکتم حسینی — Mon, 15 Jul 2019 09:46:00 GMT

دختر بافنده رویاهات را محکم بباف
در ترنج رنج، عرش و فرش را در هم بباف

بر گلیم چرت های پاره دارت می زنند
تیغ را بردار و خواب فرش ابریشم بباف

هفت سین از سینه ریزت سیب حوا چیده است
سبزه بالا سیر و سرکه بر دل آدم بباف

اشک شیرین، چشم لیلا، غمزه ی گردآفرید
عشق و عصمت را زلیخایی تر از مریم بباف

بیـدلی کن بر خیالاتی که می بافی بخند
فرخی شو حله ای با تار و پود غم بباف

زندگی را آرزو کن، آرزو را زندگی ...
ریشه ریشه، واژه واژه عشق را "تکتم" بباف

مـــی چینــم از لبــهای سرخـــت چیــدنی ها را

سیده تکتم حسینی — Mon, 15 Jul 2019 09:38:00 GMT

مـــی چینــم از لبــهای سرخـــت چیــدنی ها را
از مــرمـــر لبخنــــــــدهـــایــت روشــنــــی ها را

تا پر شـــوم از حــس جنگـل،حال کوهســـتان ...
بو مــــی کشـــم موهایـــت این آویشــنــی ها را

هر شــــب در آغــــوش خیالت خواب می بینــم
هـــــم دیدنـــی ها را و هــــم نــا دیدنــــی ها را

جان هستی و این جسم عاصی را نمی خواهی
تا کــــی به جــــان خود بـــــدوزم ناتنـــــی ها را

هــر چه بخواهــی میل میل توســت می خواهم
حتـــــی به جــای دوستـــی ها دشمنــــی ها را

اما طلای نـــاب مـــن هـرگـــــز نمـــــی فهـمــــی
انــــــدازه ی انــــدوه آدم آهــــنــــــــی هــا را ....

در این قمار که ما هردو می بریم از هم

حسن دلبری — Thu, 11 Jul 2019 13:10:00 GMT

دو گام مانده به هم سیبی از هوا افتاد
چه اتفاق قشنگی میان ما افتاد

دو گام مانده به هم لحظه‌ها طلایی شد
فضا پر از هیجان های آشنایی شد

نه حزن ماند و نه حسرت نه قیل و قال و نه غم
سکوت بود و تماشا دو گام مانده به هم

زمین پر آینه شد زیر گام ما دو نفر
فضا شلوغ شد از ازدحام ما دو نفر

نگاه ما دو نفر در هجوم هم گم شد
دو گام مانده به هم ناگهان قدم گم شد

دو گام مانده به هم اصل عاشقی این است
رسیدن و نرسیدن چقدر شیرین است
::
حکایت از شب سردی است خسته در باران
من و تو بی‌خبر از هم نشسته در باران

که ناگهان شب من غرق حس و حال تو شد
فضای خانه سراسر پر از خیال تو شد

عجیب آنکه تو هم مثل من شدی آن شب
دچار حس خیالی شدن شدی آن شب

به کوچه خواند صدای خوش امید مرا
تو را به کوچه کشید آنچه می‌کشید مرا

قدم زدم شب آیینه را محل به محل
ورق زدم دل دیوانه را غزل به غزل

برای هدیه ی چشمانمان به یکدیگر
نیافتم غزلی از سکوت زیباتر

من و تو شیفته ی هم دو آشنا در راه
شبیه لیلی و مجنون قصه ها در راه

به یک محله رسیدیم بوی ناز آمد
دلم دو کوچه جلوتر به پیشواز آمد

به پیچ کوچه رسیدیم شب بهاری شد
نگاهمان به هم افتاد عشق جاری شد

نگاهها پر ناگفته‌های کهنه ولی
سکوت بود و فقط رفت و آمد غزلی
::
دو گام مانده به هم عمر جاودان بودم
که در حضور تو بالاتر از زمان بودم

به سرنوشت غریبم خوش آمدی امروز
در انتظار تو رنجور سالیان بودم

شبیه ماهی تنهای کوچک سهراب
اسیر آبی دریای بیکران بودم

دلم لبالب خون بود و خنده ام بر لب
چنین به چشم میآمد ولی چنان بودم

از آن غروب در آن سایه باغ یادت هست
که رفته تا ته تصنیفی از بنان بودم؟

تو گرم چایی خود بودی و لبم می گفت
که کاشکی لب خوشبخت استکان بودم

چقدر بی‌تو در این کوچه سرزنش دیدم
چقدر با همه ی کوچه مهربان بودم

اگر بدون تو بلبل‌ زبانی‌ ام گل کرد
وگر به خاطر برگی ترانه‌ خوان بودم

کنار فرصت تهمینه‌ ای اگر رستم
وگر بدون تو در کار هفت‌ خوان بودم

همان حکایت رد گم کنی است قصه ی من
مرا ببخش اگر محو دیگران بودم

به یاد چشم سیاه ستاره‌ ریز تو بود
اگر مسافر شبهای آسمان بودم
::
چنین که بی همگان با تو روبرو شده ام
مرا ببخش اگر انتقام جو شده ام

اگر چه لذت بخشش هزار چندین است
برای بوسه فقط انتقام شیرین است

تو می بری تب سردی که روی بال من است
من از تو می برم آن بوسه ها که مال من است

کدام ما دو نفر شادمان تریم از هم
در این قمار که ما هردو می بریم از هم

اگر به قهر کنار رخ تو مات شویم
وگر به لطف تو مهمان گونه هات شویم

همیشه منطق لب های عاشقان این است
که بوسه های تو بر هر دو گونه شیرین است
::
دو گام مانده به هم سیبی از هوا افتاد
چه اتفاق قشنگی میان ما افتاد

درست روی سر ما فضا شرابی شد
سمند دختر خورشید آفتابی شد

چهارچوب در خانه‌ های ده گل کرد
که از بهار نفس های ما تناول کرد

هنوز دهکده مست از خم لبالب ماست
دو گام مانده به هم ماجرای هر شب ماست

از دست تو در کوچه پری شب چه خبر بود؟

حسن دلبری — Thu, 11 Jul 2019 12:58:00 GMT

می سوخت خبرها همه در تب، چه خبر بود؟
از دست تو در کوچه پری شب چه خبر بود؟

ارّابه ی دیوانه کشی از هیجان پر
می آمد و می رفت مرتب، چه خبر بود؟

هر گوشه لبی در طلبی تاب و تبی داشت
روی لبت ای لطف لبالب چه خبر بود؟

هر پنجره چشمی شده یارب که گذر داشت
هر روزنه گوشی شده یارب، چه خبر بود؟

می ریخت از ابروی تو خاکستر شیراز
در آتش آن بیت مورب چه خبر بود؟

مشق فقها رقص و شراب و دف و نی شد
در دایره ی بسته ی مذهب چه خبر بود؟

نمی توانم با یک گل ازدواج کنم

محمدسعید میرزایی — Fri, 05 Jul 2019 14:56:00 GMT

شبی تمامی گل ها شدند مهمانم
چرا؟ برای چه اصلا؟ خودم نمی دانم

یکی نهاد صمیمانه سر به بازویم
یکی نشست غریبانه روی دستانم

یکی برای خودش ریشه کرد در جیبم
یکی شکوفه شد و سرزد از گریبانم

نگاه کردم و گفتم چه می کنید آخر؟
نه حجم باغچه ای کوچکم نه گلدانم

نمی توانم هرگز دوباره غنچه شوم
نمی شود که زمان را عقب بگردانم

درون ساعت من نیست قطره ای شبنم
اگرچه گاه پر از انتظار بارانم

نمی توانم با یک گل ازدواج کنم
شما گلید ولی من فقط یک انسانم

...

شعر و کودکی — Thu, 27 Jun 2019 19:58:00 GMT

من فهمیده م که بوس جای دردو خوب می کنه

_{دختر/ 5 ساله}

...

شعر و کودکی — Thu, 27 Jun 2019 19:56:00 GMT

مامان وقتی باهات حرف می زنم محبتم بهت سفت می شه

_{غلامرضا/ 5 ساله}

شعر خواند و در صدایش "دوستت دارم" شکست...

سیده تکتم حسینی — Thu, 27 Jun 2019 15:47:00 GMT

آمد و چون خواب پیش چشم های من نشست
دست هایم را گرفت آن آرزوی دوردست

با نگاهی بغض هایم را در آغوشش گرفت
شعر خواند و در صدایش "دوستت دارم" شکست...

هم به خنده خواند : آخر دور ما هم می رسد
هم به گریه گفت : دلگیرم از این دنیای پست

"عالمی از نو بباید ساخت وز نو آدمی
آدمی در عالم خاکی نمی آید به دست"

زیر لب این بیت حافظ را برایم خواند و بعد...
چشم هایش را که در من خیره بود آرام بست

خواستم از خستگی هایم بگویم پیش او
آمدم لب وا کنم دیدم که او هم خسته است...

پیوند درخت سیب و آهم

سیده تکتم حسینی — Thu, 27 Jun 2019 15:45:00 GMT

پیوند درخت سیب و آهم
من دختر اولین گناهم

چشمم که به چشم عشق افتاد
انداخت کسی به اشتباهم

آتش شده برق چشم هایش
افتاده به چادر سیاهم

تا خانه ی دل هزار راه است
من کولی هر هزار راهم

آواره ی کوه و دشت یک روز
یک روز خراب خانقاهم

از کفر رسیده ام به ایمان
الا هوی بعد لا اله ام

هر جای جهان که باشی ای عشق
آن جاست همیشه قبله گاهم

به شور گریه های عاشقانه در حرم قسم

سیده تکتم حسینی — Thu, 27 Jun 2019 15:42:00 GMT

به اشک های ریخته ، به چشم های نم قسم
نمی روی تو از دلم ، نمی روی ..‌به غم قسم

اگر که عاشقانه است یا پر از بهانه است
فقط تو را نوشته ام، به حرمت قلم قسم

دخیل هر‌چه‌ بسته ام به عشقِ چشم های توست
به شور گریه های عاشقانه در حرم قسم

هوای من! تمام لحظه های دوری از تو را
نفس نفس شمرده ام، به دم، به بازدم قسم

خدا مرا برای تو انار آفریده است
به دانه دانهٔ غمی که هست در دلم قسم

خوب شد ای شانه ی مردانه از راه آمدی...

سیده تکتم حسینی — Thu, 27 Jun 2019 15:24:00 GMT

گرچه دور خانه ام صدها نگهبان داشتم
باز با غم رفت و آمد های پنهان داشتم

گرچه تنها حربه ام اشک است حالا ، یک زمان_
در نگاهم جنگجوهای فراوان داشتم..

از همان روزی که آدم سیب را از من گرفت
پا به پایش در دل تاریخ جریان داشتم

عشق با من بود لیلاوار یا سودابه وار
خوب و بد.. اما به احساس خود ایمان داشتم

داستانم هفت خوان رستم دستان نشد
من ولی اندازه ی سهم خودم خوان داشتم

باز هم دلخوش به این بودم که بادی می وزد
قدر موهایم اگر روز پریشان داشتم..

خوب شد ای شانه ی مردانه از راه آمدی
چند وقتی بود خیلی حس باران داشتم..

ای پرنده ی مهربان!

رسول یونان — Thu, 27 Jun 2019 15:17:00 GMT

ای پرنده ی مهربان
خیلی دیر آمدی
این تک درخت خشک
دیگر حضور تو را نمی فهمد
پرواز کن برو!

از گلی که نچیده ام...

محمد شمس لنگرودی — Thu, 27 Jun 2019 15:07:00 GMT

از گلی که نچیده ام
عطری به سرانگشتم نیست
خاری به دل است

...

گروس عبدالملکیان — Sat, 22 Jun 2019 17:48:00 GMT

دستان من نمی توانند
هرگز این سیب را
عادلانه قسمت کنند.
تو
به سهم خود فکر می کنی
من
به سهم تو

بدون نام

گروس عبدالملکیان — Sat, 22 Jun 2019 10:56:00 GMT

دست های هم را گرفته بودیم
تو در شب قدم می زدی
من
در تاریکی

سنگی خشک در آفتاب

گروس عبدالملکیان — Sat, 22 Jun 2019 10:54:00 GMT

بر فرورفتگی های این سنگ
دست بکش
و قرن ها
عبور رودخانه را
حس کن

سنگ ها
سخت عاشق می شوند
اما
فراموش نمی کنند

می رسد این ماجرا کم کم به جای بهترش

کبری موسوی قهفرخی — Sat, 22 Jun 2019 10:31:00 GMT

می نویسم از تو و سخت است حتی باورش
ای گل سرخی که کرده باغبانش پرپرش

نرم می چیند تو را، هرچند می لرزند سخت
هم دلش هم شانه اش هم دست های لاغرش

در پی این اشک ها، لبخندهایی نیز هست
پس تماشایی تر است این سکه، روی دیگرش

قصه ی تو ماجرای پیله و پروانه است
می رسد این ماجرا کم کم به جای بهترش

هرچه کاشان دیدینی باشد ولی اردیبهشت
از تماشاخانه چیزی کم ندارد قمصرش

تو گلاب نابی و این راز را لو می دهد
شیشه ی عطری که با تو می پرد هوش از سرش

می رسد روزی که این دریاچه از سد بگذرد

کبری موسوی قهفرخی — Sat, 22 Jun 2019 10:23:00 GMT

ماهی قرمز بمان، حتی اگر بد بگذرد
می رسد روزی که این دریاچه از سد بگذرد

در پی این مرگ تدریجی تولد نیز هست
ماه گاهی لازم است از هرچه دارد بگذرد

بی تو ای اوج و فرود دیدنی! جذاب نیست
داستانم حول اول شخص مفرد بگذرد

آه نه! تو قصد دریا داری و انصاف نیست
رود در آغاز راه از خیر مقصد بگذرد

ماهی زندانی ام! تلخ است وقتت بیش از این
بین این دیوارها، بی رفت و آمد بگذرد

گرچه هر سنگی برای رود، کشف تازه ای ست
مایه ی رنج است هر چیزی که از حد بگذرد

گذشته هایی از این دست، یادمان انداز

کبری موسوی قهفرخی — Sat, 22 Jun 2019 10:18:00 GMT

بایست اندکی و وقفه در زمان انداز
بچرخ و قونیه را بر سر زبان انداز

به قرن چارم هجری، به رودکی برگرد
گذشته هایی از این دست، یادمان انداز

پر است دست تو از سیب های نوبر کشف
از آن هزار، یکی هم در این میان انداز

ترانه-ماهی دل را که اهل دریا نیست
بگیر از من و در جوی مولیان انداز

«مرا بسود و فروریخت» بی ترانگی ام
مرا دوباره بساز و سر زبان انداز

آهو یکی از بی نهایت شکل های اوست

کبری موسوی قهفرخی — Sat, 22 Jun 2019 09:58:00 GMT

در تپه ها پیدا شده ظرفی که منقوش است
آهوی نقاشی شده بر ظرف، مخدوش است

در کنج قلبش تیری از ماقبل تاریخ است
تیری که جزء کشف های نادر شوش است

هرچند چشمش سرمه دانی قیمتی باشد
دریا کنار کوهرنگش کوزه بر دوش است

آهو یکی از بی نهایت شکل های اوست
هنگام توصیفش چراغ واژه خاموش است

معشوق من هرگونه باشد هرکجا باشد
از خواب های کودکی با من هم آغوش است

پایین ده، غم آسیاب کهنه ای دارد

کبری موسوی قهفرخی — Sat, 22 Jun 2019 09:41:00 GMT

غم با دلش خرده حساب کهنه ای دارد
آیینه ی صافی که قاب کهنه ای دارد

یک عمر در او خیره بودم، تازه می بینم
برگردنش زخم طناب کهنه ای دارد

هر داربستی مستی اش را برنمی تابد
تاک کهن با خود شراب کهنه ای دارد

ای کاش رود شاد ماهی باز می دانست
پایین ده، غم آسیاب کهنه ای دارد

تا پربگیری مرده ای... این روزها هر کس
پروانه ای لای کتاب کهنه ای دارد

شعرهايي با رديف شک‌برانگيز «فلاني»

انسیه سادات هاشمی — Thu, 13 Jun 2019 20:30:00 GMT

سرزده آمد به مهماني هماني که زماني...
دستپاچه مي‌شوم از اين ورود ناگهاني

خسته ي راه است و تنها آمده چرتي بخوابد
من غبار آلود در پيراهن خانه‌تکاني

مادرم راه اتاقم را نشانش مي‌دهد، من
مضطرب از هرچه دارد در اتاق من نشاني

مي‌نشينم گوشه‌اي از آشپزخانه هراسان
امشب از دلشوره‌ها تا صبح دارم داستاني

واي آن نقاشي چسبيده بر در را نبيني
آه! آن تک‌بيت‌هاي روي ميزم را نخواني

آن پرِ لاي کتاب حافظ، آن فالِ مکرّر
آن نشانِ لاي قرآن، خط دور «لن تراني»

صفحه‌ي آهنگ محبوبش که مي‌گفتم ندارم
واي... واي از «ياد ايامي که در گلشن فغاني...»

نه! تو را جان همان که دوستش داري کمد را
وا نکن... آن نامه‌ها و شعرهاي امتحاني

نامه‌هاي خط خطي با تمبرهاي عاشقانه
شعرهايي با رديف شک‌برانگيز «فلاني»

غرق افکارم، اذان صبح مي‌گويند، اي واي!
جانمازم! آن دعايي که... نمي‌خواهم بداني!

چشمان من مسیر تو را گم نمی‌کنند

حسین دهلوی — Tue, 21 May 2019 20:58:00 GMT

هرچند اینکه سخت شکستی دل من است
غمگین مشو! که شیشه برای شکستن است

من دوستی به جز تو ندارم؛ قسم به عشق
هرکس که غیر از این به تو گفته‌ست، دشمن است

چشمان من مسیر تو را گم نمی‌کنند
فانوس اشک‌های من از بس که روشن است!

جای گلایه پیش تو چون شمع سوختم
لب باز کرده‌ام به زبانی که الکن است

از دیدنم دوباره پریشان شدی؟ ببخش!
چون خواب بد، سزای من «از یاد بردن» است

کنارِ خود، تو را احساس کردم؛ دیدمت حتی

علی چاوشی — Mon, 20 May 2019 19:05:00 GMT

دلم قربانِ شادیِ تو، قربانِ غمت حتی
زیاد است از سرِ ناچیزِ من ای جان! کمت حتی

اگرچه «دوستت دارم» شنیدن از تو شیرین است
تو را من دوست دارم با نگاهِ مبهمت حتی

تو زیبایی ولو با اشک، اما گریه را بس کن
تو گلبرگی و می گیرد دلم از شبنمت حتی

تو زیبایی اگر خندان، اگر گریان بخند اما
که سِیلی می شود در جانم اشکِ نم‌نمت حتی
::
خیابان بود و سرما بود و تنها بودم و شب بود
کنارِ خود، تو را احساس کردم؛ دیدمت حتی

لحظه‌ها بی‌تو بی‌ملاحظه‌اند...

مبین اردستانی — Mon, 20 May 2019 18:53:00 GMT

به نگاهی شکفت و پنجره شد باز دیوارِ چند لحظه‌ی پیش
پر شد از نور کاسه‌ی چشمم، غرقِ دیدارِ چند لحظه‌ی پیش

به جهانی شگفت مهمانم که مَلَک بو نبرده از بودش
وه چه آرامشی‌ست با منِ مست، منِ هشیارِ چند لحظه‌ی پیش

هستی‌ام اشک (اشک آینه‌ای‌ست که تماشای عشق پوشیده)
هست با ذرّه ذرّه‌ی جانم طعمِ دیدارِ چند لحظه‌ی پیش

تازه فهمیده‌اند آینه‌ها یک تماشا چقدر می‌ارزد
کاش می‌شد تمامِ هستیِ من صرفِ تکرارِ چند لحظه‌ی پیش

لحظه‌ها را گریستم بی‌ تو، من که هستم که نیستم بی‌ تو؟
مرگ بود آنچه زیستم بی‌ تو جانِ سرشارِ چند لحظه‌ی پیش!

تو نباشم شهود بی‌معناست، لحظه‌ها بی‌تو بی‌ملاحظه‌اند
رفته‌ای باز و بسته‌ی خواب ‌است چشمِ بیدارِ چند لحظه‌ی پیش

پنجره بسته شد سکوت شدم، چشم بستم کویر لوت شدم
هر چه آیینه و تماشا رفت پشتِ دیوارِ چند لحظه‌ی پیش

فکر کن!حتی همین فولاد بی‌جان عاشق است

اعظم سعادتمند — Fri, 19 Apr 2019 06:39:00 GMT

جمله‌ی اندوهگین روی نیسان عاشق است
حتم دارم آن جوان پشت فرمان عاشق است

سبزه ای که بی‌سبب یا با سبب روییده است
با تحیر در سماع دور میدان عاشق است

خسته ای از جیغ ماشین‌ها، توقف‌ها، ولی
گوش کن! اعصاب خرد راه‌بندان عاشق است

لحظه ای احوال زرد تاکسی ها را ببین
فکر کن!حتی همین فولاد بی‌جان عاشق است

صبر کن! دیوان حافظ می‌دود دنبال تو
کودکی که می‌فروشد فال ارزان عاشق است

پیر پامیری، همان آهی که دیگر سالهاست
آمده تا "شهرقائم" از بدخشان عاشق است

سخت می‌گیرد ولی بگذر از او،از او مرنج
گرچه خیلی سنگ رفتار است دربان، عاشق است

ابر دلتنگی که گاهی بغض و گاهی گریه است
گاه پیدا عاشق است و گاه پنهان عاشق است

در مسیر از حرم تا جمکران حس می‌کنی
عابر و راننده، ماشین و خیابان عاشق است

جا مانده‌ام در این شب یلدا بدون تو

محمدمهدی سیار — Mon, 24 Dec 2018 05:34:00 GMT

جا مانده‌ام در این شب یلدا بدون تو
راهم نمی‌دهند به فردا بدون تو

دل می‌کشم فقط به سر انگشت یخ‌زده
بر شیشه پر از مهِ دنیا بدون تو

دردی‌ست بی شکایت و مرگی‌ست بی‌شکوه
این زنده ماندنِ منِ تنها بدون تو

حسرت‌گدازِ یک نفس راحتم که آه...
قسمت نبود با تو و حاشا بدون تو!

حق داشتی ندیده بگیری تو هم مرا
دنیای من نداشت تماشا بدون تو

زار و نزار می‌گذرد روزگار من
تقویم روزهای مبادا... بدون تو...

برکه و ماهیم، گاهی قهر و گاهی آشتی

سید احمد حسینی — Sat, 08 Dec 2018 09:14:00 GMT

تا ابد در خاطرت عکسِ خدا را داشتی
سنگِ من! خود را اگر آیینه می‌پنداشتی
.
داشتم یک دم هوای شانه‌ات را در سرم
نازِ شمشیرت! سری بر شانه‌ام نگذاشتی
.
شهرت‌ام مدیونِ رسوایی‌ست، باور کن، مرا
خوارِ چشمِ دشمنان کردی ولی گل کاشتی
.
بعدِ تو من مثلِ یک آیینه در تاریکی‌ام
هیچ عکسی را برای دیدنم نگذاشتی!
.
آب آبی بود، آبی‌تر شد از چشمانِ تو
خم شدی و قطعه‌ای از آسمان برداشتی
.
ارتباطِ ما ندارد رنگِ و بوی خاکیان
برکه و ماهیم، گاهی قهر و گاهی آشتی

پیاز نصف شده ، بغض آشپزخانه...

میثم داودی — Tue, 20 Nov 2018 11:15:00 GMT

پیاز نصف شده ، بغض آشپزخانه
و اشک رنده ی تیز هزار دندانه

لباسشویی و دلشوره های معمولش
«که باز کف به لب آورده است دیوانه »

سکوت تلوزیون در سیاهی مطلق!
به شب رسیده یک صبح ناامیدانه

برنج نام همان گریه ی رسوب شده ست
که خورده است پلوپز از آن دو پیمانه

صدای زنگ در نیمه باز یخچال و
زنی که یخ زده بر میز ، دست بر چانه

نشسته است پریشان ، فقط می اندیشد
به تار موی سفید نشسته بر شانه

به دخترانگی و آشنایی اش با خویش
_چقدر آینه با او شده ست بیگانه_

به اینکه دور خودش پیله بافته ، او که
تمام عمر صدایش زدند پروانه

به آزمایش نازایی اش که هرهفته
پرینت می شود از شرمگاه رایانه .

صدای چرخش بغض کلید را در قفل
شنید و اشک خودش را نشاند ، دزدانه

رسید شوهرش از راه ، شاخه گل در دست
و عطر خنده دوباره شکفت در خانه !

.....................

_{ز نعره کف به لب آورده رود دیوانه

هراز ، اشتر مست هزار کوهانه

حسین منزوی}

...

شعر و کودکی — Wed, 27 Jun 2018 20:30:00 GMT

بیا برای همیشه با هم دوست باشیم

_{پسر. چهار ساله}

...

شعر و کودکی — Wed, 27 Jun 2018 20:25:00 GMT

من با همه انگشتام باهات آشتى مي كنم

_{دختر.سه ساله

مشهد}

من و جام می و معشوق، الباقی اضافات است

فاضل نظری — Sun, 03 Jun 2018 01:27:00 GMT

من و جام می و معشوق، الباقی اضافات است
اگر هستی که بسم الله، در تأخیر آفات است

مرا محتاج رحم این و آن کردی، ملالی نیست
تو هم محتاج خواهی شد، جهان دار مکافات است...

ز من اقرار با اجبار می گیرند، باور کن
شکایت های من از عشق ازین دست اعترافات است

میان خضر و موسی چون فراق افتاد، فهمیدم
که گاهی واقعیت با حقیقت در منافات است

اگر در اصل، دین حُبّ است و حُبّ در اصل دین، بی شک
به جز دلدادگی هر مذهبی، مُشتی خرافات است...

تو را ای عشق از بین هوس ها یافتم آخر

میلاد حبیبی — Wed, 30 May 2018 21:27:00 GMT

به دست شعله های شمع دادم دامن خود را
مگر ثابت کنم پروانه مسلک بودن خود را

اگر تقدیر، تن دادن به فرمان زلیخا بود
همان بهتر که دست گرگ می دیدم تن خود را

تو را ای عشق از بین هوس ها یافتم آخر
شبیه آنکه در انبار کاهی سوزن خود را

اگر این بار رو در رو شدم در آینه با خود
به آهی محو خواهم کرد تنها دشمن خود را

بگو با آسمان بغض دار پیرهن از ابر
برای گریه کردن پاره کن پیراهن خود را

به امّیدی که شاید بگذری از کوچه ام یک شب
به در آویختم فانوس هر شب روشن خود را

حالا به تمام بازی های دنیا مشکوکم

منیره حسین پوری — Fri, 25 May 2018 20:50:00 GMT

آن قدر قایم باشک بازی کردیم
که تو گم شدی
حالا به تمام بازی های دنیا مشکوکم
و به خودم
که همیشه چشم می گذاشتم
تا نبینمت

آمد درست از میانمان رد شد

م. مؤید — Fri, 25 May 2018 20:44:00 GMT

می توانست از سوی راستمان بگذرد
یا از سوی چپمان
اما
آمد درست از میانمان رد شد
و تو را کند و با خود بُرد
و من تقریبا
طعم_ میانمان جدایی افتاد_ را دانستم
و برای چندی
گل ها را از یاد بردم
و به اسب ها
نگاه نکردم

بانو گفت:
نه نمی شود باورنکن!
و من باور نمی کردم که خیابان
به اندازه ی یک کوچه ی تنگ
تنگ است
و مرگ ناچار است از میانمان بگذرد

گفتی می آیی

لیلا کردبچه — Fri, 25 May 2018 20:37:00 GMT

گفتی می آیی
و یاد اخبار هواشناسی افتادم
که لذت باران های بی هنگام را می برَد

گفتی می آیی
و یاد تمام روزهایی افتادم
که بیهوده چتر برداشته بودم

به فاصله ی دو لبخندت زنده ام

مرتضی بخشایش — Fri, 25 May 2018 20:22:00 GMT

چشمانم به در می مانَد
اگر این بار به رنگی دیگر بیایی
اگر صدایت را
از راه دورتری بشنوم
کنار این اتاق
مثل آوازِ گوشه های از یاد رفته ای
نگاهت
قدمتی هزار ساله
دستانت
شکوفه های تازه...
مرا اسیر تاریخ کرده ای
منی که تنها
به فاصله ی دو لبخندت زنده ام
دور که می شوی
مغول ها حمله می کنند
دورتر که می شوی
مجلس را به توپ می بندند
موهایت که پریشان می شود
یعنی قیام جنگل
دلت که می گیرد
کودتا...

بخند!
بخند تا دوباره سربازها به خانه هایشان برگردند
و تاریخمان
کتاب کوچکی شود...
با سلام تو اولین انسانها به سرزمینم بیایند
و خداحافظی ات
زمین را نابود کند

گاهی همین قشنگ ترین شکل گفت و گوست

مژگان عباسلو — Sun, 20 May 2018 18:56:00 GMT

بگذار سر به سینه ی من در سکوت، دوست
گاهی همین قشنگ ترین شکل گفت و گوست

بگذار دست های تو با گیسوان من
سربسته باز شرح دهند آن چه مو به موست

دلواپس قضاوت مردم نباش، عشق
چیزی که دیر می برد از آدم آبروست

از تو جفا و قهر اگر، از من وفا و مهر
از دوستان هرآنچه به هم می رسد نکوست

من را مجال دلخوشی بیشتر نداد
ابری که آفتاب دمی در کنار اوست

آغوش وا کن ابر مرا در بغل بگیر!
بارانی ام شبیه بهاری که پیش روست

می‌خواهمت اگرچه دلم با تو صاف نیست

مژگان عباسلو — Sun, 20 May 2018 18:45:00 GMT

می‌خواهمت اگرچه دلم با تو صاف نیست
بین غریبه‌هاست که هیچ اختلاف نیست

برگرد پیش از آن‌که از این دیرتر شود
این درّه است بین من و تو، شکاف نیست

گنجشک کوچکی که تو سیمرغ خواستی
در مشت توست، آن‌ طرف کوه قاف نیست

تا چشم تو خلاف لبت حرف می‌زند
حظی‌ست در سکوت که در اعتراف نیست

برگرد مثل بارش باران به خانه‌ام
«باران که در لطافت طبعش خلاف نیست»*

* مصرعی از سعدی

تا کی بهار باشی و پاییز بشمری؟

مژگان عباسلو — Sun, 20 May 2018 18:40:00 GMT

تا کی بهار باشی و پاییز بشمری؟
با باد برگهای گلاویز بشمری؟

ای سرو سربلند! تو بر شانه‌ات چقدر
گنجشک‌های از گله لبریز بشمری؟

من بال و پر شکسته‌ام از من بدون تو
چیزی نمانده‌است که ناچیز بشمری

شاید تو نیز عشق درخت و پرنده را
یک ماجرای تلخ و غم‌انگیز بشمری

اما مرا به یاد تو حتما می‌آورد
هر جوجه‌ای که آخر پاییز بشمری

هرکه در عشق سر از قله برآرد هنر است

مژگان عباسلو — Sun, 20 May 2018 18:37:00 GMT

چشمها – پنجره‌های تو – تامل دارند
فصل پاییز هم آن منظره‌‌‌ها گل دارند

ابر و باد و مه و خورشید و فلک مطمئنم
همه در گردش چشم تو تعادل دارند

تا غمت خار گلو هست، گلوبند چرا؟
کشته‌هایت چه نیازی به تجمل دارند؟

همه‌جا مرتع گرگ است، به امید که‌اند
میش‌هایم که ته چشم تو آغل دارند؟

برگ با ریزش بی‌وقفه به من می‌گوید:
در زمین خوردن، عشاق تسلسل دارند

هرکه در عشق سر از قله برآرد هنر است
همه تا دامنه‌ی کوه تحمل دارند

عشق در این عصر پرنفرت کلاه تازه‌ای‌ست

مژگان عباسلو — Sun, 20 May 2018 18:22:00 GMT

حرفهایت طعم باران، عطر شبدر داشتند
چشمهایت شرم شیرین کبوتر داشتند

می‌نشستی بر دل و با دل مصیبت داشتم
من که این بودم، ببین باقی چه در سر داشتند!

می‌شکفتم گل‌به‌گل تا می‌شنفتم از لبت
نقشه‌ها هرجا تو بودی نقش قمصر داشتند

عشق در این عصر پرنفرت کلاه تازه‌ای‌ست
تا که بگذارند برخی، عده‌ای برداشتند

هرگز از امثال تو خالی نمی‌شد روزگار
نصف خودکارت اگر آن عده جوهر داشتند

کی می آیی گلم به دنیا؟

محمدحسین نجفی — Sat, 19 May 2018 21:16:00 GMT

ای دخترم ای عزیز بابا!
ما تنهاییم بی تو تنها

کی می رسی از جهان دیگر؟
کی می آیی گلم به دنیا؟

دلتنگ توام بگو که تا چند
من منتظر تو باشم اینجا

مشتاق شنیدن توام، کی؟
می بشنوم از لب تو بابا؟...

اینجا همه با تو مهربانند
بابا! نکند بترسی از ما

هم سیب دهد تو را الهه
هم ناز کند تو را طهورا

محیا بزنم صدات یا نه؟
مریم؟ باران؟ بهار؟ زهرا؟

ما منتظر توایم، باشد؟
کی می آیی گلم به دنیا؟

با حذف ابیات

عیدی که در کنار تو بودم سعید بود

محمدحسین نجفی — Sat, 19 May 2018 21:10:00 GMT

عیدی که در کنار تو بودم سعید بود
آن قدرها سعید که مصداق عید بود

هر جا و هر چه را که نظر کردم آن زمان
در هیأتی جدید و حیاتی جدید بود

با ما بساز باشد و با ساز ما به رقص؟
از روزگار -این شب ظالم- بعید بود

آغاز روزهای خوش ما دو تا درست
پایان روزهای بد سررسید بود...

دادم به مشتلق دل خود را که بودنت
امّید اخرینِ منِ ناامید بود

ای کاش مدتی که نشستم کنار تو
قدر هزار سال پیاپی مدید بود

^{با حذف ابیات}

ممنون که چند ثانیه با من قدم زدی

محمدحسین نجفی — Sat, 19 May 2018 20:56:00 GMT

ممنون دم از سپیده دم از صبحدم زدی
ممنونم از دمیدن خورشید دم زدی

ممنون دم از امید به آینده ای بعید
_آن روز روسپید که می خواستم_ زدی

ممنون که مشق های شب روزگار را
ای صبح در نگاه تو جاری! قلم زدی

در کسوت بهار به پاییزم آمدی
مفهوم فصل ها را ممنون به هم زدی

ممنونم از تو، از تو که این خاطرات را
در متن بدترین لحظاتم رقم زدی
::
از پیش من چه زود، چنان رود رد شدی
ممنون که چند ثانیه با من قدم زدی

بنشین تو در آغوش پدر تا که بگویم

حمید درویشی — Sat, 19 May 2018 20:40:00 GMT

ای دخترم! ای نوگل زاییده ی پاییز
ای خانه ام از عطر دلاویز تو لبریز

یاقوت تراشیده ی پیوند دو بی تاب
الماس درخشنده ی شیرین شکرریز

ای ناز تو اندازه ی خورشید زمستان
زیبایی لب های تو با غنچه گلاویز

ای ریخته مهر تو به دامان عروسک
دستی بکش از مهر به دستان پدر نیز

بنشین تو در آغوش پدر تا که بگویم
از زندگی و پند بپرهیز و نپرهیز

از شادی و شیرینی فردای قشنگت
از تلخی دلخون شدن از غصه ی هرچیز

از قصه ی تنهایی و دوری و صبوری
از عشق و غم و شادی دوران بلاخیز

ای ناز شکرریز! تو دنیای پدر باش
من خسته ام از چرخش دنیای غم انگیز

ما چون درختانی کنار چشمه هستیم

حمید درویشی — Sat, 19 May 2018 20:33:00 GMT

از شوری چشم اهالی ترس دارم
از مردمان این حوالی ترس دارم

از خود که گاهی آب هستم گاه آتش
از این دل حالی به حالی ترس دارم

از این که ما مثل دو تا ماهی بچرخیم
در برکه های بی خیالی ترس دارم

هرچند با تو شادمانم لحظه ها را
همواره از آغوش خالی ترس دارم

ما چون درختانی کنار چشمه هستیم
با این همه از خشکسالی ترس دارم

شیرین من! پنهان کن از مردم خودت را
از شوری چشم اهالی ترس دارم

باید بفهمم تا چه حدی دوستم داری

فاطمه سلیمان پور — Sat, 19 May 2018 18:59:00 GMT

در شهر من این نیست راه و رسم دلداری
باید بفهمم تا چه حدی دوستم داری

موسی نباش اما عصا بردار و راهی شو
تا کی تـو باید دست روی دست بگذاری

بیزارم از این پا و آن پا كردنت ای عشق!
یا نوشدارو باش یا زخمی بزن كاری

من دختری از نسل چنگیزم كه عاشق شد
بیگانه با آداب و تشریفات درباری

هر كس نگاهت كرد چشمش را درآوردم
شد قصه ی آغامحمدخان قاجاری!

آسوده باش، از این قفس بیرون نخواهم رفت
حتی اگر در را برایم باز بگذاری

چون شعر هرگز از سرم بیرون نخواهم كرد
باید بـرای چادرم حرمت نگه داری

تو می‌رسی روزی كه دیگر دیر خواهد بود
آن روز مجبوری كه از من چشم برداری

سلام ای عشق! ای بیماری زیبای ویرانگر!

سحر اسدی جویباری — Tue, 15 May 2018 18:20:00 GMT

جهانم را به مهمانی شعر و نور دعوت کن
مرا شهزاده ی قصر هزار و یک حکایت کن

تمام قصه ام تاریخ بی تردید تنهایی ست
مرا از اولین روز جهان من روایت کن

بیا و کشتی بی بادبان آرزویم را
به سمت سرزمین سبز خوشبختی هدایت کن

مبادا خسته باشی از جنون، بیدار شو آن وقت
مرا تا به ابد بنویس، بعدش استراحت کن

سلام ای عشق! ای بیماری زیبای ویرانگر!
بیا در بین انسان های بی رؤیا سرایت کن

باران پیام آمدنت را می آورد

سحر اسدی جویباری — Tue, 15 May 2018 18:11:00 GMT

باران سکوت نیست، نه باران ترانه است
باران شروع یک غزل عاشقانه است

باران، هزار سکه ی یک قلک بزرگ
باران شبیه خاطره ای کودکانه است

باران مسافری ست که بر شیشه ها نوشت:
«جاری شوید زود... جهان رودخانه است»

باران پیام آمدنت را می آورد
باران کبوتری ست که بر بام خانه است

باران گرفت پنجره را زود باز کن
برگرد پشت پنجره، باران بهانه است

به چادر مشکی عزیزم نگاه کج در مرام ما نیست

سیدعلی شکراللهی — Mon, 14 May 2018 20:33:00 GMT

سوار پیکان شصت و سه، ضبط خسته و شیشه های بازش
صدای شهرام ناظری بود و دلنوازان نازنازش

-فقط برای دل تو تعطیل کردم عباس قادری را
که گوشم عادت کند به رادیو پیام و موسیقی مجازش-

از اول صبح تا سر شب تماس پشت تماس اما
مرا نگه داشت زیر آهنگ بوی باران پیشوازش

همیشه با چادر سیاهی و قرص ماهی برون می آید
که ع شق بازی کنم سحرگاه کوچه را در شب درازش

تو از جوانی و لات بازی بدت می آید وگرنه می شد
که خالکوبی کنم روی سینه دختری را کنار سازش

شبیه سیگار بعد مستی کشیده سرگیجه دارم انگار
منی که مستی و دود را ترک کرده ام با تمام فازش

به چادر مشکی عزیزم نگاه کج در مرام ما نیست
به جان فرزند چشم و دل پاک سر به زیرِ پرنده بازش

عطر هل گم می شود در عطر ناب دست هایش

میلاد عرفان پور — Sun, 13 May 2018 15:21:00 GMT

خنده هایش کودکانه گریه هایش مادرانه
همسر من یک فرشته از بهشت جاودانه

من کی ام تندیس دردم، من کی ام؟ افسرده، سردم
با تنور صحبت او دم به دم گرم است خانه

هم چنان با عین و شین و قاف می بیند جهان را
بی که حرفی از حروف رنج باشد در میانه

عطر هل گم می شود در عطر ناب دست هایش
این شراب خانگی را دوست دارم عاشقانه

آزموده گاه با قهرش دل بی طاقتم را
قهر هم خوب است اگر این گونه باشد دلبرانه

گاه سر بر شانه ی من می گذارد تا ببارد
گاه سر بر شانه ی او می گذارم بی بهانه

گل پسر آورده، در پیشانی او صبح روشن
دختری آورده آیات الهی را نشانه

بر لبش لالایی و در چشم هایش گریه دارد
باز باران با ترانه... باز باران با ترانه

گاه باید رفت، باید رفت و تنها رفت، اما...

امید مهدی نژاد — Sun, 13 May 2018 13:51:00 GMT

محض خوبی اصل شادی عین آگاهی ست گاهی
کوره راهی رو به ناپیدای گمراهی ست گاهی

گاه سرکش گاه خونی، پنجه ی خون ریز شاهین
لیز و لغزان و گریزان پولک ماهی ست گاهی

گاه شعر آسمان فرسای حافظ سخت موجز
شبه ابیاتی خراب و سست و افواهی ست گاهی

بی نگاهی، بی کلامی، شرمی از حتی سلامی
ماجرایی با همین داغی و کوتاهی ست گاهی

قلب حکاکی شده روی چناری، یاد یاری
اشک افتاده به روی کاغذی کاهی ست گاهی

اتفاقی در خیال شاعر از خویش خسته
اختلافی در حساب مرد بنگاهی ست گاهی

گاه تنها شانه ی امنی برای گریه کردن
زیر باران های وحشی چتر همراهی ست گاهی

عشق چیزی نیست، حالی نیست، آیینه ست و ماییم
آه این آیینه هم زنگاری و آهی ست گاهی

::

گاه باید رفت، باید رفت و تنها رفت، اما
عاشقی محکم ترین برهان خودخواهی ست گاهی

کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی؟

امید مهدی نژاد — Sun, 13 May 2018 13:47:00 GMT

نه توصیفی که می گویند راوی های افسانه
نه تصویری که می سازند شاعرهای دیوانه

نه در آن کوهسارانی که می لرزند بر سینه
نه در آن آبشارانی که می ریزند بر شانه

نه شیرین کاری ماهی که افتاده ست در برکه
نه آتش بازی شمعی که می گیرد به پروانه

نه در سلما، نه در لیلا، نه در شیرین، نه در عذرا
نه در اکناف ترکستان، نه در اقصای فرغانه

نه در آن «شاه دختر ها»، نه در آن «شط پر شوکت»
نه در «ری را»، نه در «آیدا»، نه حتی در «گلستانه»

همین جا بود، اینجا، روی مبل رنگ و رو رفته
همین جا روبه روی جعبه ی جادوی روزانه

همین جا بود اینجا غرق در بحر غمی کهنه
همین جا، گرم صحبت با مراحم های پرچانه

همین جا، پشت کوه ظرف های چرب و ناشسته
همین جا، در کلنجار اتو با رخت مردانه

همین رنگی که افتاده ست بر چای تر و تازه
همین بویی که پیچیده ست توی آشپز خانه

«کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی؟»
بیا اینجاست، نان گرم روی میز صبحانه

در این همه پیراهن و شلوار کسی نیست

عبدالحسین انصاری — Sat, 12 May 2018 21:08:00 GMT

در می زنم انگار نه انگار، کسی نیست
پس آن طرفِ این همه دیوار کسی نیست؟

پرسیدم از انسان پریشان نخستین
می گفت که عمری ست در این غار کسی نیست

چندی ست دبستان شده از هلهله خالی
در قصه ی دهقان فداکار، کسی نیست

مردم همه از سایه ی همسایه گریزان
در این همه پیراهن و شلوار کسی نیست

با این همه دیوانه ی سرگشته در این شهر
جز تو که خیالت شده تکرار کسی نیست

بگذار بگویند زبان تو قدیمی ست
در سلسله ی موی تو بی کار کسی نیست

هر موی تو یک شعر معطر شده یعنی
مو باز کنی، پیش تو عطار کسی نیست

هر چند در این کوچه ی ویران شده از من
رد می شوی آن گونه که انگار کسی نیست

چشمان تو شاید به من از دور بیفتد
روزی که از این خیل هوادار کسی نیست

انگشت اشاره سوی لب برد فقط...

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:11:00 GMT

این دام سکوت بود یا بوسه؟... نگفت
پیغام سکوت بود یا بوسه؟... نگفت

انگشت اشاره سوی لب برد فقط...
هنگام سکوت بود یا بوسه؟... نگفت

راهی شده است تا به دریا برسد

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:10:00 GMT

راهی شده است تا به دریا برسد
جوشان و خروشان به تماشا برسد

جان می دهد اما به نخستین بوسه
این رود اگر تا لب دریا برسد

خط... فاصله... خط... فاصله...خط...فاصله...خط

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:07:00 GMT

شهر از پی شهر در هوایت راندم
داغ دل خود را همه جا گرداندم

خط... فاصله... خط... فاصله...خط...فاصله...خط
من سطر به سطر، جاده ها را خواندم

شب آمده، تنهایی تو نامش چیست؟

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:02:00 GMT

شب آمده با تمام تنهایی من
غم آمده هم کلام تنهایی من

شب آمده، تنهایی تو نامش چیست؟
دلتنگی توست نام تنهایی من

به آتشم زدی و خواستی زبانه نگیرم

عبدالحسین انصاری — Wed, 11 Apr 2018 21:30:00 GMT

چه خوب می شد اگر بعد از این بهانه نگیرم
سراغ هیچ کسی را در این زمانه نگیرم

چه خوب می شد اگر بی خیال خاطره بودم
که دسته دسته گل از دست رودخانه نگیرم

سرم به کار خودم باشد و خیال بلندم
چنان که هیچ سری را به روی شانه نگیرم

دلم گرفته چه می شد که بی تو دلخوشی ام را
از این انار ترک خورده، دانه دانه نگیرم

مرا ببر به همان کوچه، قول می دهم این بار
گلوی نازک گنجشک را نشانه نگیرم

اجازه می دهم از دست من فرار کند کبک
و جوجه چلچله ها را از آشیانه نگیرم

و قول می دهم این بار در سکوت و سیاهی
تمام ذهن تو را مثل موریانه نگیرم

اگرچه فاصله ها زیر پای راه نشستند
که دست های تو را باز کودکانه نگیرم

به رغم این همه حالا تو رو به روی منی، پس
نخواه زل نزنم، دست زیر چانه نگیرم

منم همان که تو با شعله های آبی چشمت
به آتشم زدی و خواستی زبانه نگیرم

ای دوست، لای زخم من این استخوان چه بود؟

عبدالحسین انصاری — Wed, 11 Apr 2018 21:13:00 GMT

این درد دلنشین و غممهربان چه بود؟
ای دوست، لای زخم من این استخوان چه بود؟

آن چشم، آن بلای عزیز از کجا رسید؟
آن آسمان حل شده در استکان چه بود؟

کی سوختم؟ کجای جهان؟ با کدام جرم؟
من بهت کرده ام تو بگو داستان چه بود؟

بر شانه های ترد تو آن روز ناگزیر
آن آبشار سرزده ی ناگهان چه بود؟

آن رود بی قرار که از سینه ام گذشت
با خود چگونه برد از اینجا هر آنچه بود؟

با آن سلام سرد اگر گفته ای برو
پس آن نگاه گرم که یعنی بمان چه بود؟

با اخمت این معادله پیچیده تر شده ست
آن چشم، آن جهان پر از چیستان چه بود؟

بیهوده می‌گردی به دنبال کسی دیگر

رضا یزدانی — Wed, 11 Apr 2018 19:51:00 GMT

پرسیدی: "از عُشّاق من مانده کسی دیگر؟"
گفتم : "خدا برکت دهد؛ آری بسی دیگر"

عاشق تر از من در جهان اما نخواهی یافت
بیهوده می‌گردی به دنبال کسی دیگر

لب‌های تو آماده‌ی جنگ و ستیزی نو
لب‌های من در حسرت آتش بسی دیگر

افتاده‌ام از بند مویت در شب چشمت
افتاده‌ام از محبسی در محبسی دیگر

ای عشق! می‌بینی که چون اسباب بازی، باز
افتاده‌ای در دست طفل نورسی دیگر...

شهیدت می شوم، خونم حلالت می شود روزی

مهدی جهاندار — Fri, 11 Aug 2017 12:08:00 GMT

سراغ از من نمی گیری و حال از من نمی پرسی
جواب از من نمی خواهی، سؤال از من نمی پرسی

غریبه می شوی سال دگر ای آشنا امسال!
چرا از دوستی از پارسال از من نمی پرسی

چه شد سرمایه ام، مال و منالم، دین و ایمانم
از این سود و ضررها یک ریال از من نمی پرسی!

تویی آری تویی آن آرزوهای محال من
چرا از آرزوهای محال از من نمی پرسی...

جدال حق و باطل بین من با عشق دیرینه است
خودم را کشتم و از این جدال از من نمی پرسی

شهیدت می شوم، خونم حلالت می شود روزی
ولی آنروز هم افسوس، حال از من نمی پرسی

به خود بیا! نرسیده به قم توقف کن

سید حمیدرضا برقعی — Sun, 23 Jul 2017 01:54:00 GMT

تمام پنجره را غرق حسن یوسف کن
دل اهالی این کوچه را تصرف کن

قدم بزن وسط شهر باصدای بلند
به عابران پیاده غزل تعارف کن

وبی بهانه تبسم کن و نگاهت را
شبیه آینه ها عاری از تکلف کن

سپس به مجلس ترحیم یک غریبه برو
وچشم های خودت را پر از تأسف کن

صدای ضبط,اتوبان,هوای بارانی
به خود بیا! نرسیده به قم توقف کن

سلام دختر باران! سلام خواهر ماه!
بهشت را به همین سادگی تصرف کن

چشمت مزاحمی است که گاهی مُراحم است

محمدعلی مجاهدی — Mon, 10 Jul 2017 07:39:00 GMT

چشمت مزاحمی ست که گاهی مُراحم است

خشمت، وجود خارجی این ملجم است

زلف تو مؤمن است و یا از دیار کفر

یا زاده ی ختاست؟ خداوند عالم است

گفتی که: شعر چشم مرا آذری بخوان

این قند پارسی ست، چه جای مترجم است

دل را مخوان به حلقه ی اصحاب اعتکاف

کاین دلشده به حلقه ی زلف تو مُحرِم است

بر سردرِ بنای شهادت نوشته اند:

هر مَحرمی که خال تو را خواست مجرم است

در کار ما جفا مبر از حد که گفته اند:

قدری وفا برای دل خسته لازم است

در نامه ات، گناه فراوان نوشته اند

عاشق کشی، فقط یکی از آن جرائم است

گاهی که خنده می کنی از راه لطف نیست

از باب صاف کردن ردّ مظالم است

جایی که سیر آینه هایت جمالی اند

ما را چه احتیاج به سِیر عوالم است؟

امشب بیا سراغ عزاداری دلم

یک دسته اشک، سینه زن این مراسم است

تو ماهی و من ماهیِ این برکه ی کاشی...

علیرضا بدیع — Tue, 04 Jul 2017 01:34:00 GMT

تو ماهی و من ماهیِ این برکه ی کاشی...
اندوه بزرگی ست زمانی که نباشی!

آه از نفس پاک تو و صبح نشابور
از چشم تو و حجره ی فیروزه تراشی...

پلکی بزن ای مخزن اسرار که هر بار
فیروزه و الماس به آفاق بپاشی!

ای باد سبک سار! مرا بگذر و بگذار!
هشدار! که آرامش ما را نخراشی...

هرگز به تو دستم نرسد ماه بلندم!
اندوه بزرگی ست چه باشی... چه نباشی...

وقتش رسیده برف دماوند وا شود

عبدالحسین انصاری — Sun, 11 Jun 2017 02:16:00 GMT

بگذار پای غنچه به لبخند وا شود
شاید دری به سمت خداوند وا شود

بستیم سیب سرخ به نارنج های دوست
ای کاش بخت این همه پیوند وا شود

سر می رسد دوباره بهار از سفر اگر
از دست و بال چلچله ها بند وا شود

یک استکان چای برای جهان بریز
تا اخم بقچه های پر از قند وا شود

آغوش تو سپیدترین عاشقانه هاست
ای کاش رو به من بگذارند وا شود

بگذار عشق لانه کند کنج سینه ات
وقتش رسیده برف دماوند وا شود

من همان بغضم که در یک شیشه جا خوش کرده بود

آرزو سبزوار — Sun, 11 Jun 2017 02:11:00 GMT

لب گشودم دره‌ای سر روی دامن گریه کرد
درد دل با صخره کردم کوه با من گریه کرد...

اشک مریم با غمی با نام شبنم زاده شد
لاله ی سرخی که از بدو شکفتن گریه کرد

عشق فرزندی که جان می داد و سودی هم نداشت
هرچه بر بالین سهرابم تهمتن گریه کرد...

تا نوشتم دوستت... افتاد از دستم دوات
تا قلم نی از تو زد زیر نوشتن گریه کرد

من همان بغضم که در یک شیشه جا خوش کرده بود
تا به او گفتم مرا در سینه بشکن... گریه کرد

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم

فاضل نظری — Fri, 21 Apr 2017 05:19:00 GMT

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم
اصلاً به تو افتاد مسیرم که بمیرم

یک قطره ی آبم که در اندیشه ی دریا
افتادم و باید بپذیرم که بمیرم

یا چشم بپوش از من و از خویش برانم
یا تَنگ در آغوش بگیرم که بمیرم

این کوزه ترک خورد! چه جای نگرانی است
من ساخته از خاک کویرم که بمیرم

خاموش مکن آتش افروخته ام را
بگذار بمیرم که بمیرم که بمیرم